I. Dünya harbi başladığı zaman uzun yıllar süren uğraşı, çaba ve deneylerden sonra nihayet denizaltı gemileri uygun bir suüstü ve sualtı yürütme sistemi ve güvenilir bir silah ile göreve hazırlardı. Ancak hala harpte ne derece başarılı olabilecekleri, ne tesir yaratabilecekleri hususunda, şüphe ve tereddütler vardı. Nasıl kullanılabilecekleri hususu tam olarak saptanamamıştı. I. Dünya harbinden önceki harplerde; Rus-Japon harbinde her iki tarafın, Türk-İtalyan harbinde İtalyan’ların ve Balkan harbinde de Yunanistan’ın elinde denizaltı olmasına rağmen kullanılmamışlardır. Hiçbir ülke denizaltılarının 48 saatten fazla denizde kalabileceğine inanmamış ve bu yüzden denizaltılara karşı bir keşif, tespit ve imha silahı üzerinde de durulmamıştı. Haliyle bu durum denizaltıların gizlilik ve baskın vasıflarından yararlanarak başarılı olmaları için büyük bir şans yaratmıştı.

Başlangıçta denizaltı gemileri; üs, liman ve sahilleri abluka eden güçlü deniz kuvvetlerine sahip ülkelerin harp gemilerine karşı bir tehdit ve tehlike unsuru, bir savunma silahı olarak geliştirilmişlerdi. Fakat 1910’ların başında durum teknolojik ve stratejik olarak değişmişti. Bu da teknolojiden doğan stratejik hedeflere ulaşma yollarını arttırdığından, yeni kullanılma konseptlerini tayin edecekti.Örneğin; 1912'deki tatbikatlarındaki deneyimlerine göre Almanlar; 58 botun 36'sını Hamburg Ana Donanma üssünü korumak için Elbe nehrinin ağzına yerleştirmişler, 10 botu rezerv olarak saklamışlar ve 12 botuda Açıkdeniz Saldırı Hücum denizaltısı olarak görevlendirmişlerdi.

U-Boat harbi başlıyor: 6 Ağustos 1914 günü Heligoland’dan 10 U-boat Kuzey denizine açılarak tarihin ilk “Denizaltı Karakol”una, I.Dünya savaşı U-Boat harbine başlamışlardır. Harbe en fazla denizaltı ile girmiş bir ülke olan İngiltere, başlangıçta denizaltılarını keşif maksadıyle; Almanya da, Kuzey denizinde güçlü İngiliz Donanmasının ablukasını kırmak maksadıyla kullanmışlardır.

• 5 Eylül 1914 günü Çanakkale savaşının bir sahnesine de katılacak olan Lieutenantcommander Otto Hersing komutasındaki U-21'in HMS Pathfinder'ı batırmasını,

• 22 Eylül 1914 günü Lieutenantcommander Otto Weddigen'in kumandasındaki U-9 Alman denizaltı gemisinin (Kerosenli) Hollanda sahilleri açığında 1200 tonluk üç İngiliz kruvazörü HMS Aboukir, HMS Cressy ve HMS Hogue'u batırmasını,

• Thames halici'nde HMS Amphion'un ve 17 Ekim'de de İrlanda denizinde HMS Audacious'un batırılması sonucu, Orkney adaları'ndaki hassas konumdaki Scapa Flow ana dz.üssünün korunması daha yeterli olana kadar, ana kuvvetin İrlanda'ya ve İskoçya'nın batı sahiline kaydırılmasını,

• 20 Ekim 1914'te U-17'nin; U-Boatların Giltra isimli yük gemisini Norveç sularında bordalayıp Prize Rules'a uygun olarak personelini can sandallarına aldıktan sonra batırmalarını,

• 1914’te İngilizler'in su bombasını denemelerini ve ilk başarı olarak 6 Aralık 1917’da HMS Llewellyn’in Dower boğazında UC-19’u batırmasını,

• Ticaret gemisinin yakalandığında durdurulup kontrolden sonra batırılması kuralından (Prize/Cruiser rules) yararlanan İngiliz'lerin geliştirdiği ve 14 U-Boat'u batıran, 180 adet, ufak,süratli ve gizlenmiş kuvvetli silah gücü ile ticaret gemisi görünümündeki Q-Ship'lerini,

• 4 Subat 1915'te Kayzer II.Wilhelm'in İngiltere etrafındaki suları harp sahası ilan etmesinin ardından 18 Şubat'ta ilan edilen; Prize Rules’u iptal eden "Sınırsız Denizaltı Harbi" emrini,

• 1915'te döktüğü mayınlar ile Baltık denizi'nde bir çok Alman gemisi batıran ve Almanlar tarafından "Denizaltı korsanı" ilan edilen Lieutenant-Commander Max Horton komutasındaki E-9'u,

• Bazı U- Boat'ların İstanbul filosu'nda yer almaları ve Karadeniz'de Türk Bayrağı altında harekat düzenlemelerini,

• U-15 Alman denizaltısının HMS Birmingham muharebe gemisi tarafından su üstünde mahmuzlanarak batırılmasını,

• Ticaret gemilerinin II.Dünya Savaşın'a da yansıyacak; çok sayıda ticaret gemisinin bir araya gelerek Konvoy oluşturup escortlar eşliğinde Atlantiği geçmelerini,

• 1916’da Alman North Germany Lloyd Line kargo şirketinin, değerli yüklerin kargosu için yaptırdığı 700 ton yük taşıyabilen, 8 knot ile 12.600 mil menzili olan, 230 feet boyunda Amerika’ya ticari sefer yapmış “Deutschland” isimli denizaltının; 2 torpido kovanı ve güverte silahları eklenerek UA sınıfı harp denizaltısına dönüştürülmesini,

• Fransız ve İngiliz araştırmacıların 1915'te başlattıkları çalışmalar sonucu 1917'de quartz piezo electrik transducerler'den 15khz çıkışlı ses dalgasının denizaltıdan yansıyan eko'nun incelenmesi esasına dayanan Asdic (Anti-Submarine Detection Investigation Comitee) cihazının bulunmasını,

• İngiliz Anavatan Filosunun Scapa Flow’daki üssünde Alman denizaltı gemilerinin görülmesi ve 23 Mayıs 1916'da Kapitänleutnant Kurt Beitzen kumandasındaki U-75'in, döktüğü 22 mayından birine, 5 Haziran 1916'da HMS Hampshire'ın çarpıp batması ile İngiliz'lerde tekrar sinir bozucu bir psikolojik ortama neden olmasının sonucu, Anavatan filosu değişik yerlerde üslenmek zorunda kalmasını.... (Bu da denizaltıların kazandıkları ilk stratejik nitelikteki zafer olmuştur.)

I.Dünya Savaşı’nda Çanakkale Boğazı-Marmara Denizi-Karadeniz’de harekat yapan bazı denizaltılar: İngiliz,Fransız donanmaları Çanakkale boğazını zorlarken; Akdeniz’deki denizaltılarını Marmara içlerindede kullanmışlar ve Hatlarımıza-unsurlarımıza karşı etkili hucumlar düzenlemişler kendileride önemli kayıplar vermişlerdir.Alman denizaltıları tarafından özellikle Boğaza yüklenen Ana kuvvetleri baskıya maruz kalmıştır.Harbin bu safhasına katılan denizaltılar;

İngiliz B 11: Aralık 1914’de Sarı Sığlar koyunda demirli Mesudiye
zırhlısını batırmıştır.

İngiliz E-7 : Lcdr A.D.Cochrane komutasındaki denizaltı, Çannakkale boğazında Denizaltı Mania Ağ’ına yakalanmış 4 Eylül 1915’te UB 14 tarafından batırılmıştır.

İngiliz E-11: Lcdr M.Nasmith komutasında Marmara denizinde 2 harekat yapmıstır. 8 Ağustos 1915 günü Hayrettin Barbaros savaş gemisini, 3 Aralık 1915’te Yarhisar gunboatını batırmıştır. Bunlardan başka 11 yük gemisi, 5 büyük ve 30 küçük yelkenli batırmıştır.

İngiliz E-14: Lcdr E.C.Boyle komutasında 27 Nisan aksamı Marmara’ya sızmış ve 18 Mayıs günü Ege denizine dönene kadar 3 hafta süreli harekatında 2 Gunboat ile 2 yük gemisi batırmıştır. 27 Ocak 1918’de Çanakkale kıyı topçumuz tarafından batırılmıştır.

İngiliz E-15: Lcdr T.S.Brodie komutasında 17 Nisan 1915 boğazı geçme girişimi kıyı topçumuza hedef olunca başarısız olmuştur.

İngiliz E-20: Lcdr C.H. Warren Marmara Denizinde UB 14 tarafından 6 Kasım 1915 günü torpidolanmıştır.

Anzac AE-2: Avustralya denizaltısının komutanı Lcdr.Harry Stoker, 26 Nisan 1915 akşamı Marmara denizine sızmış ve Türk ulaşım hatlarına hucumlar geliştirmiştir.29 Nisan günü E 14 ile Karaburun açıklarında randevu noktasında yüzeye çıkan denizaltıyı Sultanhisar gemisi görmüş ve çok yoğun tuzlu bir tabaka yüzünden tekrar derine dalamayan denizaltıyı satha çıkmaya zorlamıştır. Personeli esir alınan denizaltı batmıştır. Enkazı yakın bir zamanda bulunmuştur.

Alman U-21: 25 May 1915 günü Gelibolu önlerinde İngiliz gemileri ile temas kuran Lcdr Otto Hersing komutasındaki U-21, HMS Triumph'u ve 27 Mayıs'ta da HMS Majestic'i batırmıştır. (Bu olayın da etkisiyle İngiliz'ler büyük gemilerini bombardıman bölgesinden çekmişlerdir.)

 I.Dünya Savaşında Ege Denizi, Çanakkale Boğazı, Marmara Denizi ve Karadenizde Bulunan Denizaltılar:

Alman’lar harp süresince dizaynlarını daha da geliştirerek esasta harp öncesi ile aynı fakat değişik tonajlarda U tipi denizaltı inşasını sürdürmüşlerdir. Bunlar:

Rus'ların savaş boyunca Bars sınıfı denizaltılarının başarılı olması General Bubnov’u daha geliştirip 2 tane daha inşa etmeye sevketmişti. Ancak 1918 Haziran’ında Soviet Halk Komiserliğinden gelen bir emir ile Denizaltı yapımı belirsiz süre iptal ediliyordu.1926’ya kadar denizaltı ile ilgili faaliyetler askıya alınacaktı.*BEYAZ period (1901-1925): Yerli dizayn ve yapım ilk denizaltılarla teorik alanda altyapının oluşmasının SONU.

Amerikalı'lar da savas boyunca 14 knot sürat yapabilen, 287-510 ton arası “E, H, K, L, M, N, O, ve R” sınıflarını geliştirmişlerdir. İki grup halinde kullanılan botların ilk grubu N , O sınıfları ile bazi E sınıfı botları içeriyordu.Görevleri sahile yakın karakol ve stratejik liman savunmasıydı.2.Grup botlar Avrupa kıyılarına gönderilmişler;Azor adaları ile İrlanda’nın Bantry körfezi arasinda ticaret yollarını ve İngiliz adalarına ulaşım hatlarının savunulmasında offensive görev üstlenmişlerdir.USA Donanması Denizaltı inşa dairesi 1916‘da, satıhta 15-knot yapan 800-ton ”S-class” denizaltıyı Electric Boat Company and Lake Torpedo Boat Company ile birlikte planladılar ve hemen hemen aynı dönemde Electric Boat şirketi 3 adet 1107 tonluk 20-knot yapabilen (AA sınıfı da denir) denizaltı dizaynı teklifi yaptılar. Böylece “Fleet type” denizaltıya bi adım daha yaklaşılmıştır.

İngiliz'ler harp öncesinin başarılı “Holland,A sınıfı,C sınıfı,G sınıfı B ve E sınıfı” denizaltı gemilerine ilaveten ABD ve Kanada’da H sınıfı” denizaltıları inşa ettirdiler.Donanma ile beraber ve nizam içinde harekat yapmak üzere düşünülen, Alman U-Boat'larını tuzağa düşürmek amacına yönelik, büyük tonajlı, suüstünde 19 knots sürat yapabilen “J” sınıfı denizaltılar dizayn ettiler.3 grup halinde "Overseas L sınıfını" ve  “J” sınıfları ile aynı gaye için yapılan ve suüstünde buhar türbini ile yürütülen 24 knots sürat yapabilen,dalışları 5 dakika gibi uzun süre alan ve 1926’da servisten ayrılan “K sınıfı” denizaltı kruvazörlerini yaptılar. Ancak bunlar son derece başarısız ve kullanışsızdılar.Yine Deneysel denizaltı olarak ; “F sınıfını”, torpidosu bitmesi durumunda veya gerektiğinde kullandığı dalıştada doldurulabilen 12 pusluk topuyla "M sınıfını">>, “Nautilus sınıfını”,S sınıfını”,  ““Swordfish sınıfını”, “V sınıfını”, “W sınıfını”, geliştirdiler.

Denizaltılar,I. Dünya harbinde bir savaş vasıtası ve silahı olarak denizde dolaşan her geminin korkulu rüyası olmuş, değerlerini kanıtlamışlardı. Neredeyse Avrupa’nın deniz ulaştırma yollarını keserek, bu kıta ülkelerinin harp etme azim ve iradesini kıracaklar, harbin seyrini değiştirebileceklerdi.Zira İngilizlerin yıllık gemi inşaları 650.000 ton,U-Boat'ların 1917 Mart'ında batırdıkları 600.000 tondu.İngiltere'nin yiyecek stokları azalmıştı.Nisan 1917'de de ABD savaşa girdi.ABD'nin savaşa girmesinde bir etkende,7 Mayis 1915 günü Ltcdr.Walter Schwieger Komutasindaki U-20'nin 30.000tonluk Lusitania yolcu gemisini batirmasi olmuştur.Bunun bir başka sonucu 27 Ağustos'ta Kaiser'in U-Boat'lara,büyük yolcu gemilerine hücumlar için katı sınırlamalar yüklemesidir.Harbin devamı süresince gerek denizaltı dizaynlarında, tiplerinde, silah sistemlerinde, kullanılma doktrinlerinde gerekse denizaltılara karşı savunma sistem ve silah ve araçlarında savaşan ülkeler tarafından değişiklikler yapılmış, buluşlar denenmiş ve uygulanmıştır. Hatta denizaltılar siyasi baskı unsuru ve ticari gayeli olarak da kullanılmışlardır. Harbin karada fazla gelişmemesi,kara harbinin yüklü ekonomik bir maliyeti olması ve uzun süreli bir yıpratma harbi durumuna girmesi üzerine de denizaltı harekatı tümüyle stratejik bir karaktere bürünmüştür.

2 Kasım 1918’de Almanya ile müttefikler arasında imzalanan antlaşmayla Alman denizaltılarının belirtilecek limanlarda teslimleri kilit bir şart olarak koyulmuştu.Galip ülkeler derhal, kendilerine pahalıya malolmuş bu botlar üzerinde çalışmalara ve kendi dizaynlarını geliştirmeye başlamışlar sonrada galip ülkeler antlaşma gereğince kendilerine teslim edilen botları 1922/1923 yıllarında söküp parçalamışlar ve benzerleri ile kendi dizaynlarını üretmişlerdir.

Denizaltı dizaynlarında çabuk dalabilirlik sorunu şöyle halledilmiştir:Önceleri dalış işlemi,denizaltının dengesi kontrol edilerek yavaş olmaktaydı.Bu yüzyılın başındaki tasarımlarda; dalma ve yakıt sarnıçları (Mor ok), basınca dayanıklı kısmın (Mukavim teknenin) dışına çıkartılmış,Trim ve Ayar sarnıçları (Siyah ok) mukavim tekne içinde kalmıştır.

Yandaki şekilde örnek olarak gösterilen-II.Dünya Savaşı öncesi Hollanda yapımı O-21 denizaltısının, boyuna ve yuvarlak enine kesitlerinde: Eski tasarımlarda dalış işleminin zaman alması sorununu yaratan , trim/terazi/denge (Siyah ok)ve ağırlık/ayar sarnıcı  görevini gören dalma sarnıçlarının, trim-ayar işlemi için Mukavim tekne içine ayrı sarnıçlar yapılarak bazı görevler üzerlerinden alınması ile trim-ayar kontrolu kolaylaşmıştır. Mukavim tekne dışına çıkarılan dalma sarnıçlarının (Mor ok) bir kerede kısa sürede tamamen doldurulması ile denizaltının yüzme kuvvetinin ve gemi ağırlık merkezinin hızla aşağıya çekilmesi sağlanmış. Statik dalış çabuklaştırılmıştır. [Mukavim Tekne (Enine kesitlerde,dairesel koyu çizgi ve boyuna kesitte Mavi ok ile gösterilmiştir.) Silindirik yapıdadır. Denizaltıya asıl hidrodinamik şeklini veren tekneye Form Tekne (Kırmızı ok) denmektedir.]

İki Savaş Arası İngiliz Denizaltı Gücünün Oluşumu: İngilizler savaşın sonunda 2 tip deneysel denizaltı inşa ettiler. Savaş sonrası dönemde, bu denizaltılar uzun süre görev yaptılar. Biri; 1919'da Denizaltıya karşı kullanılmak üzere,çok güzel bir dizayna-sessizliğe ve sualtında 14 mil sürate sahip çağının en az 30 yıl ilerisindeki “Deneysel R” sınıfı. Diğeri; 1915’te planlanan 1921de yapımına başlanan 1925'de denize inen,yelkenin önünde-arkasındaki taretlerde ikişer 132 mm topu bulunan ve yakıt ikmali yapmadan dünyanın yarısını dolaşabilen ve makinalarındaki sorun yüzünden 1937 yılında projesi bitirilen “Deneysel Cruiser sınıfı X-1” denizaltısının. 3600 ton dalmış deplasmanı vardı ve 120 metre boyunda idi.

Savaş sonrası dönemde 2.Dünya savaşına da katılacak 6 sınıf denizaltı geliştirmişlerdir;

1924-28'de O sınıfı-Odin,Oxley,Oberon gruplarında 9 gemi yaptılar.Denizaltının dalmış deplasmanı 1900t.,yakıt hacmi 190t.,su üstü sürati 15 knots ve 10knots ile 6500-8500 mil menzili vardı.Uzak doğuda "Overseas Patrol" yapması için tasarlanmıştır.

1928-30'da Parthian sınıfı 6 gemi yapıldı.Odin sınıfı gemilerin özelliklerine sahip 2000 tonluk gemilerdi.Bunlarda "Denizaşırı Karakol” görevler  için tasarlanmış ve Uzak doğuda kullanılmışlardır.Odin sınıfı botlar gibi 96 metre boyundadırlar ve 50 kişi personeli vardır.

1929-30'da Rainbow sınıfı 4 gemi yapıldı.Odin-Parthian sınıfı özelliklerini taşıyan "Overseas" Karakol için dizayn edilmiştir.Yakıt kapasitesi 156 ton olan gemiler Singapur ve İtalya sahillerinde kullanılmışlardır.

1933-35'te River sınıfı 2700 tonluk 115 metre boyunda,8 knots ile 10000 mil gidebilen,satıh sürati 22 knots ve personeli 61 kişi olan 3 "Fleet Submarine" yapılmıştır.Pasifikte kullanılmıştır.

1935-38'de Grampus sınıfı 6 Mayın Dökücü denizaltı yapıldı.Dalmış deplesmanı 2100 ton,su üstü sürati 17 knots ,55 personeli olan ve 50 mayın taşıyabilen gemi,10 kts ile 7400 mil satıh menziline sahipti.Genellikle Akdeniz’de kullanılmışlardır.

1930-37'de S sınıfı denizaltılar iki grup halinde toplam 12 adet,savaş boyunca 3.grup olarak 50 adet gemi daha yapılmıştır.Orta ölçülerde bir  denizaltıydı.70 mt.boy,600-700-900t deplasman ve 45 ton yakıtıyla 3800 mil gidebilen Uzak Mesafe Denizaşırı Karakol denizaltılarıydılar.

1919-1925 arası 4 grup ve 6 dizayn halinde 51 adet "S" sınıfı yaptılar. “O” sınıfı denizaltıların geliştirilmiş versiyonlarıydı.6 Dizayn: S-1 Holland,S-2 Lake,S-3 Government[Lake dizaynı],"Neff" [Plan aşamasında kaldı-Su altında dizel ile gitmesi planlanıyordu. ],S-42 ve S-48. Grup ayrımı inşa edildikleri tersanelere göre belirlenmiştir:Group 1 boatlar Quincy-San Francisco'daki Bethlehem Steel'de , Group 2 boatlar  Portsmouth Donanma tersanelerinde ve Bridgeport Connecticut'da,Group 3 ve 4 boatlar Quincy Massachusetts'de Bethlehem Steel'de inşa edildi, Group 4 boatların farkı daha büyük ve gelişmiş Lake dizaynı olmalarıydı.48 gemi filoya kabul edildi.

1919’da esir aldıkları U-Boat’ların bazı özelliklerini geliştirerek 1921-1933 arası 3 adet "V-1 Barracuda sınıfı"[Deplasman dalışta 2620t.,Boy.114mt.,2 Dizel 2 Elk.motoru,Dalışta max 9kts. Satıhta 18.5kts.,Max.dalış 67mt.,4 baş 2 kıç kovan,56 personel.]  denizaltıyı sonra,

1928'de 116 metre 18.000 mil menzili olan 1 adet dev “V-4 Arganaut sınıfı” [Deplasman Satıhta 3128t. Dalışta 4164t.,Boy.127mt.,2 Dizel 2 Elk.motoru,Satıhta 15kts.Dalışta 8kts.,4 baş 2 kıç kovan] denizaltıyı inşa ettiler ama verimli değillerdi.

1930'da 2 adet "V-5 Narwhal sınıfı" [Delasman satıhta 2730t. dalışta 3960t.,Boyy.124mt.,Satıhta 17.4kts. Dalışta 8.5kts.,Menzil 8 kts.ile 18000nm.,4 baş 2 kıç 4 harici kovan.,88 personel.] denizaltıyı yaptılar.

1931'de Simon Lake'in yapmış olduğu O-12 denizaltısı arastırma denizaltısına dönüştürülerek Nautilus ismiyle Kuzey kutbunda Sir Hubert Wilkins ve Captain Danenhower tarafından araştırma gezisinde kullanıldı.

1932'de yaptıkları "V-7 Dolphin sınıfı"'nı [Deplasman satıht 1560t. Dalışta 2215t.,Boy.106mt.,4 dizel 2 Elk.motoru 4250hp.,Satıhta 17kts.,4 baş 2 kıç kovan 24 torpido taşıyabilir.57 personel.]sonra,

1933'te teknesi kaynakla birleştirilmiş TDC-Toerpedo Data Computer ile donatılmış ilk denizaltı: "V-8 Cachalot sınıfı" [Deplasman satıhta 1130t. Dalışta 1650t.,Boy 91mt.,2 MAN Dizel 2 Elk.motoru 3070hp.,4baş 2 kıç kovan 18 torpido taşıyabilir,49 personel.] takip etti.Henüz tatmin edici bir tasarım yapamamışlardı.

1933-1937 arası; tamamı kaynakla birleştirilmiş mukavim tekneli ve air-conditionlu P-Sınıfı {[ 2 adet "P-1 Porpoise"

2 adet "P-3 Shark" [Deplasman satıhta 136t. Dalışta 1968t.,Boy 97mt.,Satıhta 19.5kts. dalışta 8kts.,4 baş 2 kıç kovan,personel 50].,6 adet P-1 ile aynı dizayn "P-5 Perch"]} denizaltıları yaptılar.

1933'te Simon Lake  madencilik ve dip sörveyi gibi  ticari amaçlı Explorer'ı yaptı

1930’larda açık denizlerde offensif bir anlayışla savaşın sürdürülmesi gerektiği yapılan tatbikatlarda saptamışlardı.Bu nedenle mühendisler dizaynları daha da büyütüp uzak bölgelerde “Bağımsız Karakol” idamesi için daha cok akü,motorin,tatlı su,yiyecek ve torpido alır hale getirdiler.Böylece 1938'de 6 adet yapılan “Salmon sınıfı" [Deplasman satıhta 1449t. Dalışta 2198t.,Boy.103mt.,2 dizel 4 Elk.motoru 2x126 akülü batarya,3300hp.,Satıhta 21kts. Dalışta 9kts.,Menzil 10kts.ile 10000nm.,4 baş 4 kıç kovan 20 torpido alabilir.,55 personel.] ve

1939'da 10 adet yapılan "Sargo sınıfı” [Deplasman satıhta 1460t. Dalışta 2350t.,Boy 103mt.,2 dizel 4 Elk.motoru,2x126 akülü batarya,5320hp.,Satıhta 21kts. Dalışta 9kts.,Max dalış 80mt.,4 baş 4 kıç kovan.20 torpido taşıyabilir.] ortaya çıktı.Salmon/Sargo'nun pozitif yönleri ile,

1940'ta 6 adet "Tambor sınıfı" [Deplasman satıhta 1476t. Dalışta 2370t.,Boy.102mt.4 dizel 2 elk.motoru,2x126 akülü batarya.Satıhta 20kts. Dalışta 8.75kts.,Menzil 10kts.ile 11000nm. Dalışta 48 saat 2kts.ile gidebilir.10 baş 4 kıç kovan 24 torpido taşıyabilir.],

1941'de 6 adet hemen hemen aynı özellikteki "Gar serisi" denizaltıları yaptılar. Politik oyunlara merkez olan bu tonaj büyümesi denizaltılarıcıların lehine sonuçlandı. Belli başlı stratejik öncelikli hedeflerine ulaşmışlardı..

1940’ta Filo Komutanlığının elinde faal 40 denizaltı vardı ve bununda semeresini Pear Harbor sonrası gördüler.

1942'den sonra 73 adet üretim bakım kolaylığı açısından birbirine benzeyen 3 sınıf denizaltı yaptılar. Gatosınıfını [Deplasman satıhta 1870t. Dalışta 2424t.103mt.,4 dizel 2 elk.motoru,2x126 akü.,10kts.ile 10000nm. 2kts.ile dalışta 48 saat.,6 baş 4 kıç kovan 24 torpido alır.,60 personel.]-Tench sınıfını [Farklılıkları:Satıha 1826t. Dalışta 2391t.,Boy.104mt.4 dizel 6500hp.4 elk.motoru her biri 2740hp.,Max.dalış 130mt.,4 baş 4 kıç kovan.,80 personel] -Balao sınıfı [Satıhta daha hafif 1560t. Ve 130mt.ye dalabiliyor] denizaltıları yaptılar.Balao'nun mukavim teknesi daha kalındı.

1939 yılında ABD Donanma Araştırma laboratuvarı'nda Dr.Ross Gunn,uranyum isotopu u235'in "Fisyon reaktörü" kullanarak denizaltılara uygulanabileceğini söyledi .

İki Savaş Arası Rus Denizaltı Gücünün Oluşumu: Rus denizaltıcılığının *KIRMIZI dönemi (1925-1945), 2. Dünya Savaşına girecek denizaltı dizaynların geliştirilmesi ve inşası;
Bolşevik ihtilalinden sonra askıya alınan denizaltı inşa programı 1926'dan sonra Soviet Savunma Konseyi tarafından tekrar ele alındığında 6 yıl için 12 denizaltı yapımı ön görüldü.İlk olarak Seri I-Type D'nin ilk gemisi "Dekabrist"; Mühendis B.M.Malinin başkanlığında, Mühendis A.N.Shcheglov ve E.E.Kryuger.tarafından Baltık Tersanesinde kurulan,133 denizaltı yapımına imza atacak olan Teknik Büro Nr.4'da dizayn edilmeye başlandı.1927'de kızağa konan gemiler "D1 Dekabrist","D2 Narodovolets" ,"D3 Krasnogvardeets","D4
Revolyutsioner","D5 Spartakovets","D6 Yakobinets" adları ile 1929-30 yılında donanmaya katılmışlardır.II.gemi Narodovolets günümüzde
St.Petersburg'da sergilenmektedir.

1931'de bütün Teknik Dizayn Büroları Baltık Tersanesinde "Özel Askeri Gemi İnşa Merkez Dizayn Bürosu"nda toplandı.Seri IV ve Trenle nakledilebilen Seri VI'nın dizaynına başladı.
1933'te Seri III: ilk denizaltısı/sınıf ismi "Schcuka" ile 3 gemi ve Seri V: "Losos" ile12 gemi filoya katıldı ,
1933'te Seri IX ve Seri IX-Bis adını alacak olan,İspanya'daki Alman şirketi I.v.S.(Dutch subsidiary of Deschimag AG Weser) Deschimag
dizaynı  E sınıfı denizaltıların,[ S  sınıfı yada Stalinec- Stalinetz-  Srednaja sınıfı denizaltı] projesi başladı. 840 t / 1070 t,2 x MANM6V 49/48 diesels, 4000 bhp,Menzili 9800 nm satıhta 10.4 kts ile,dalmış 148 nm 3 kts ile,12 torpidolu,46 personelli denizaltılar, SSCB'de Baltijskij sudostroitel’nyj zawod imeni G.K. Ordzonikidze Leningrad (Saint-Petersburg). Tersanesinde yapılacaktı. [Kod N N-1] S-266 Voroshilovetz 1936’da,[N-2] S-267 Molotovetz 1936’da,[N-3] S-268 Kalininetz 1938’de teslim edildi.  
1934'te Seri V-Bis: ilk denizaltısı/tip ismi "Lin" ile 12 gemi filoya katıldı,
1934'te Seri VI: ilk denizaltısı "M1" filoya katıldı,bu tip 30 gemi ve geliştirilmiş Seri VI-Bis 20 geminin inşasına başlandı.
1935'te Seri V-Bis-2: ilk denizaltısı/tip ismi "Treska" ile 13 gemi filoya katıldı ,
1935'te Seri IX: S1,S2 denize indi.Stalinec sınıfı S1,S2 gemilerine Alman, serinin diğer 60 gemisine SSCB dizelleri konmuştur.
1935'te Merkez Dizayn Bürosu nr.2'den bir mühendis S.A.Bazilevskiy,dalışta dizelin çalışması için havadan bağımsız REDO sistemini geliştirdi.Seri XII S-92 denizaltısının makina sistemi buna göre değiştirildi ve denendi.
1936'da Seri X: ilk denizaltısı/tip ismi "Schc 401" ile 31 gemi ve
1936'da Seri XI: ilk denizaltısı/tip ismi "Voroshilovets" ile 5 gemi filoya katıldı ,
1936'da Seri IV: ilk denizaltısı/Sınıf ismi "Pravda" ile 2 eğitim gemisi filoya katıldı ,
1937'de Seri XII: ilk denizaltısı/Sınıf ismi "M-171"filoya katıldı,45 gemi yapılacaktı ,
1937'de Seri XIII-38: ilk denizaltısı/tip ismi "L-20" ile 4 gemi filoya katıldı ,
1938'de Seri XIII: ilk denizaltısı/tip ismi "L-13" ile 6 gemi filoya katıldı ,
1939'da Seri XV geliştirildi.
1941'de Seri X-Bis: ilk denizaltısı/tip ismi "Schc 135" ile 10 gemi filoya katıldı .

I.Dünya Savaşından sonra imzalanan Versay Antlaşmasının 181. ve 188. maddelerine göre Almanya; "Deutschland" yada "Lothringen" tipi 6 harp gemisine, 6 hafif kruvazöre, 12 destroyere, 12 torpedo botuna,sahip olabilirdi.Denizaltıları müttefiklere devredilmişti ve denizaltıya sahip olamayacaktı.Ama Almanya geçmiş yıllarda çok sayıda yetişmiş denizaltı mühendisine ve önemli birikime sahipti.ABD,İngiltere,İtalya ve Japonya,1922'de teslim edilmiş U-Boatları paylaşmışlar,daha ufak ülkeler ise bot temin edemeyince teknik bilgi istemişlerdir.Sovyetler Birliği ve Arjantin,Almanya'dan uzman hizmeti ve denizaltı çizimlerini satın almış ilk ülkeler olmuşlardı.

İki savaş arası Japon denizaltı gücünün oluşumu: 1920'de Germaniawerft ve Vulkan-Werft,Denizaltı Kruvazörleri'nin planlarının Japonlarla ticaretini yaptılar.Böylece Japonların elinde gemi ve plan olarak çok sayıda dizayn olmuştu.I.Dünya Savaşı sonrası verilen denizaltılar U-125,U-46,U-55,UC-90,UC-99,UB-125,UB-143,”O” borda adı ile Kure denizaltı okulunda ve tersanelerde kullanılmışlardır.
1922-26’da Kıyı tipi olarak İngiliz L class benzeri 10 adet “RO-60 sınıfı”  denizaltı yaptılar.Savaşın başlarında görev alan botlar sonra eğitim için kullanılmışlardır.Özellikleri:Boy:80 mt. Dalmış deplasmanı:1322 t. 10 torpido taşımakta ve 10 kts ile 5500 nm. Menzile sahiptirler.
1924’ten sonra U-139 örnek alınıp "I” seri adıyla,"Junsen” ve “Kaidai” sınıfının, J1-J2-J3’e ve KD1-KD7’ye kadar olan tiplerini geliştirdiler.İlk elde 8“I”serisi denizaltı yaptılar.
1924’te “KD-1 sınıfı” 1 denizaltı ,Dalmış 2430 ton,Boy.100 mt.,Silah 24 torpido , 1925’te “KD-2” 1gemi,Dalmış 2500 ton,Boy.110 mt.,Silah.16 torpido.Eğitim amaçlı kullanılmıştır.
1926-29’da “J-1 sınıfı” 4 denizaltı,Dalmış 2790 ton,Boy.106 mt.,Silah 20 torpido,10 kts ile 24400 nm.,Harekat umku 80 mt.,Personel 68 kişi.
1927-30’da “KD-3 sınıfı” 9 denizaltı,Dalmış 2300 ton,Boy.110 mt.,Silah 16 torpido,10 kts ile 10000 nm.,Harekat umku 60 mt.,Personel 60 kişi.
1927-28’te yıllarında Japonlar,Blohm&Voss'un işbirliğinde Kobe'de U -125’in benzeri 4 Type KRS Mayın dökücü denizaltı daha inşa ettiler.Özellikleri Boy:90mt.,Dalmış deplasmanı:1768 ton,42 mayın,12 torpido taşıyan gemi 10kts ile 10500 mil menzile sahipti.
1929-30’da “KD-4 sınıfı” 3 denizaltı,Dalmış 2300 ton,Boy.106 mt.,Silah 14 torpido,10 kts ile 10800 nm.,Hareket umku 60 mt.,Personel 60 kişi.
1932’de “KD-5 sınıfı” 3 denizaltı,Dalmış 2330 ton.,Boy.106 mt.,Silah 14 torpido.10 kts ile 10800 nm.,Harekat umku 70mt.2 Kaiten intihar botu taşıyordu.
1932’de “J-1Mod sınıfı” 1 denizaltı, ilk uçak taşıyan denizaltılarını yaptılar.Dalmış 2920 ton,Boy.106mt.,Silah 20 torp.,Har.umku 80mt.,10 kts ile 24000nm.,Pers.93 kişi.
1934-38’de “KD-6 sınıfı” 8 denizaltı,Dalmış 2440 ton,Boy.115 mt.,Silah 14 torpido,10 kts ile 14000 nm.,Harekat umku 75 mt.,Personel 70 kişi.
1934-44’de 4 tersanede 2 modelinden 20 “Kaichu sınıfı” 80 mt’lik,dalmış 1447tonluk “RO-33” serisini yaptılar.8 torpitosu vardı.Personeli 54 kişiydi.
1935’te “J-2 sınıfı” 1 denizaltı,Dalmış 3060 ton.Boy.108 mt.,Silah 17 torpido,10 kts ile 20000nm.,Harekat umku 80 mt.,Personel 97 kişi.
1937-38’de “J-3 sınıfı” 2 denizaltı,Dalmış 3587 ton,Boy.120mt.,Silah 21 torpido,16kts ile 14000nm.,Harekat umku 100mt.Personel 100 kişi.
1942-43’te “KD-7 sınıfı” 10 denizaltı,Dalmış 2600 ton,Boy.115 mt.,Silah 12 torpido,16 kts ile 8000 nm.,Harekat umku 80 mt.,Personel 86 kişi. ve “HA” serisi “Midget-Cüce sınıfı” denizaltıları inşa ettiler.

II. Dünya harbine,tam anlamıyla hazır olmadan başlayan ama kısa sürede bot imalatını ve personel eğitimini büyük ölçüde kifayetli hale getirip, denizaltı harbini başarı ile yürüten ülkelerden biri olan Almanya, toplam olarak 14.245.000 ton müttefik veya müttefiklerce kiralanmış tarafsız ticaret gemisi batırmıştır. Buna karşılık, 781 denizaltı kaybetmişlerdir.Batırdıkları miktar savaş boyunca müttefiklerin savaş süresince sahip olduklarının %1'i idi. Almanların Stratejik amaçlı harekatlarına örnekler verirsek;

Almanlar sahip oldukları U-Boat inşa gücü ve teknik kifayetleri sayesinde savaşın sonlarında da gelecekte de önemli rol oynayacak Type XXI gibi denizaltılar ve 1942 Haziranın'da başlayan Penemunde roket merkezinde mühendis olan Dr. Ernst Steinhoff ve Korvettenkapitan Fritz Steinhoff komutasındaki U-511'in gerçekleştirdiği sualtından veya çektikleri yüzebilir kovandan atılan geleceğe miras füzeler gibi silahlar gösterilebilir.

Almanlar cok cesitli harekat tipini idame edecek çok amaçlı denizaltı yerine o görevi maximum etkinlikte yapabilecek çeşitli tipte denizaltılar inşa etmişlerdir.Altta görev tiplerine göre inşa ettikleri tipler verilmiştir.  http://www.youtube.com/watch?v=5u3GeJXZ3Y8&mode=related&search

1940 yılında Alman bilimadamı Helmuth Walter enerji ve hava bakımından üstün denizaltı fikrini geliştirdi.%95 yoğunlukta "Hydrogen peroksit-Perhydrol